Alas 4 y media ng umaga. Grabe ang sakit ng ulo ko, di ako sanay gumising ng ganito kaaga. Minsan e oras pa lang ito ng pag-uwi namin ng mga kabarkada ko mula sa magdamagang tambay namin sa Champaca. Marahil ay itinatanong nyo kung bakit ako nagising ng ganito kaaga, well, isa na naman ito sa mga tungkuling naatas sa akin na hindi ko na naman matanggihan. Proctor. Yan ang gampanin ko sa araw na ito. Bigaten. Ipinapanalangin ko na sana ay hindi mapunta sa akin ang mga demonyong estudyante na nahawakan ko nung nakaraang taon.
Mabilis kong tinunggo ang paaralang pinapasukan ko. Himala, maaga ako ngayon at naabutan ko pang bukas ang Gate 2. Swerte, hindi na ako iikot para makadaan sa kabilang gate. Pagkapasok ko sa school, diretso na ako ng Guidance Office at kinuha ko na ang assigned room na babantayan ko. Lumapit sa akin ang isang batang babae at sinabing "Sir, room 9 ka ba?" "Oo, bakit?" "Kasi dun po kaming mga girls naka-assign na mag-room". Yes! swerte naman, di ko mahahawakan ang mga lokong estudyante ko, puro babae pala ang hawak ko ngaun.
Pagkatapos kong maibigay ang mga gawain sa mga bata, umupo na ako sa pwesto na kung saan nakalagak ang laptop ko. Binuksan ko ang computer and "Voila!" may sagap na wifi ang pwesto ko. Napakamot na lamang ako dahil kahit kelan hindi naman nagkaroon ng signal sa pwestong iyon.
Hanep, mukhang sinuswerte ata ako sa araw na ito. Tuloy naalala ko ang ilang linya sa kanta ng Southborder, ang Rainbow:
Even if there is pain now
Everything will be alright
For as long as the world still turns
There will be night and day
Can you hear me
There's a rainbow always after the rain
Everything will be alright
For as long as the world still turns
There will be night and day
Can you hear me
There's a rainbow always after the rain
Akala ko puro pangit ang mangyayari sa araw na ito. Thanks Bro sa magandang bagay na naganap sa akin ngayon (feeling santino muna ako!) :)
